Drogi użytkowniku,

Potrzebujemy Twojej świadomej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies. Wymaga tego od nas Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO) wchodzące w życie już 25 maja 2018 roku. Dzięki wprowadzonym zmianom będziemy jeszcze lepiej chronili Twoje dane osobowe! Poniżej wszystkie niezbędne informacje.

Administratorem danych jest Instytut Gospodarki Rolnej z siedzibą w Warszawie przy ulicy Kolejowej 45/119, 01-210 (KRS: 0000500475)
PODMIOTY, KTÓRYM POWIERZONO PRZETWARZANIE
Zaufani partnerzy – tutaj lista

Wyrażam zgodę na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies. Zgadzam się na przetwarzanie moich danych osobowych i innych parametrów zapisywanych w plikach cookies, pozostawianych w trakcie przeglądania stron i serwisów internetowych, w celach analitycznych oraz w celach marketingowych (łącznie z profilowaniem) przez Instytut Gospodarki Rolnej i jej zaufanych partnerów.
Przetwarzanie danych osobowych odbywa się na podstawie art. 6 RODO, a jego cele to:
1. Tworzenie statystyk i dopasowanie treści stron do preferencji Użytkownika
2. Marketing, w tym profilowanie i cele analityczne
3. Wykrywanie botów i nadużyć
4. Świadczenie usług drogą elektroniczną

PODSTAWY PRAWNE:

1. Świadczenie usług drogą elektroniczną – brak możliwości świadczenia usługi bez niezbędnych danych
2. Marketing, w tym profilowanie i cele analityczne – zgoda Użytkownika
3. Pozostałe – uzasadniony prawnie interes administratora danych
Podanie moich danych osobowych jest dobrowolne a podstawą ich przetwarzania jest moja zgoda. Odbiorcami danych są Google Analytics, Google Ads, Facebook, Twitter, Instagram, Youtube, Freshmail agencje marketingowe oraz podmioty uprawnione do uzyskania danych na podstawie obowiązującego prawa.

Moje dane osobowe będą przechowywane przez okres 5 lat do czasu wykorzystania możliwości marketingowych i analizy danych potrzebnych do prowadzenia działalności gospodarczej lub do odwołania zgody na przetwarzanie danych osobowych. Wycofanie zgody nie wpływa na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej wycofaniem.

Jestem świadomy swoich praw:

1. Mam prawo do wycofania się z tej zgody w dowolnym terminie, a moje dane osobowe będą przetwarzane do czasu jej odwołania.
2. Mam prawo dostępu do moich danych osobowych
3. Mam prawo skorygowania niepoprawnych danych
4. Mam prawo do usunięcia informacji
5. Mam prawo do ograniczenia przetwarzania danych
6. Mam prawo do wniesienia skargi do organu nadzorującego, tj. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych
7. Mam prawo do przenoszenia danych


Dane są wykorzystywane do profilowania marketingu za pomocą narzędzi Google Analytics, Facebook. W sytuacji wniesienia sprzeciwu wobec profilowania – prosimy skorzystać z ustawień przeglądarki.
Brak wyrażenia zgody uniemożliwi lub ograniczy dostęp do usług instytutu, może też wpłynąć na niektóre funkcjonalności strony.
Więcej o zasadach przetwarzania danych w „Polityce prywatności”

Swoją wcześniej wydana zgode możesz cofnąć klikając przycisk u dołu strony "Cofnij zgodę"

Uwarunkowania prawne umożliwiające organizacjom ekologicznym blokowanie inwestycji – dyrektywy UE

 

Dyrektywa 2003/35/WE

            W dniu 27.06.1985 r. Rada Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej wydała dyrektywę 85/337/EWG (dyrektywę EIA) w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska,[1] która stworzyła ramy prawne dla prowadzenia postępowań w sprawie oceny skutków powodowanych w środowisku przez przedsięwzięcia publiczne i prywatne mogące znacząco oddziaływać na środowisko (postępowań OOŚ).

            Dyrektywa 85/337/EWG została zmieniona przez dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3.03.1997 r. zmieniającą dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko.[2]

            Z kolei przepisy tego aktu prawnego zostały zmienione przez dyrektywę 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26.05.2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE.[3]

            Celem nowelizacji dyrektywy 85/337/EWG dyrektywą 2003/35/WE było dążenie do zapewnienia jej zgodności z „postanowieniami Konwencji z Aarhus, w szczególności jej art. 6 oraz art. 9 ust. 2 i 4” (pkt 11 preambuły dyrektywy 2003/35/WE). Przede wszystkim regulatorowi chodziło o uzupełnienie dyrektywy 85/337/EWG o przepisy gwarantujące zapewnienie udziału społeczeństwa w procesie sporządzania niektórych planów i programów odnoszących się do środowiska oraz umożliwiające „poprawienie udziału społeczeństwa i ustanowienie przepisów w sprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości”.

Zgodnie bowiem z pkt 3 i 4 preambuły dyrektywy 2003/35/WE: „Skuteczny udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji umożliwia społeczeństwu wyrażenie, a decydentom branie pod uwagę opinii i trosk, które mogą mieć związek z tymi decyzjami, zwiększając w ten sposób odpowiedzialność i przejrzystość procesu podejmowania decyzji oraz wnosząc wkład w publiczną świadomość w zakresie kwestii dotyczących środowiska i w poparcie dla podjętych decyzji. Udział, włączając uczestnictwo poprzez stowarzyszenia, organizacje i grupy, w szczególności organizacje pozarządowe promujące ochronę środowiska naturalnego, powinien być odpowiednio rozwijany, w tym między innymi poprzez promowanie edukacji społeczeństwa w zakresie środowiska naturalnego”.

Dyrektywa 2003/35/WE wprowadziła w art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/337/EWG nową definicję „zainteresowanej społeczności". Stwierdzono bowiem tutaj, iż pojęcie to oznacza: „jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy”, a także: „społeczeństwo, które jest lub może być dotknięte skutkami lub ma interes w procedurach podejmowania decyzji dotyczących środowiska”.

Powołany przepis przesądza także, iż „organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska i spełniające wymagania przewidziane w prawie krajowym uważa się za mające interes w tym zakresie".

W art. 2 ust. 5 dyrektywy 2003/35/WE stwierdza się, że jej przepisy nie mają zastosowania do planów i programów określonych w załączniku I, dla których procedura udziału społeczeństwa przeprowadzana jest zgodnie z dyrektywą 2001/42/WE (SEA)[4] lub dyrektywą 2000/60/WE (Ramową Dyrektywą Wodną).[5]

Celem przyświecającym wydaniu obu wskazanych dyrektyw jest zagwarantowanie prawa dostępu do informacji o środowisku, które posiadają organy władzy publicznej lub też które są dla niej przeznaczone, jak również określenie podstawowych warunków i praktycznych ustaleń dotyczących realizacji prawa tego typu informacji.[6]

Warto dodać, że w dyrektywie 85/337/EWG zagwarantowano „zainteresowanej społeczności” dostęp do wymiaru sprawiedliwości. Mocą dyrektywy 2003/35/WE w dyrektywie 85/337/EWG dodano bowiem „nowy” art. 10 a, implementujący w tym zakresie ustalone w Konwencji z Aarhus gwarancje.

            Artykuł 1 w/w aktu prawnego stanowi więc, że celem wprowadzenia jego postanowień jest przyczynienie się do wprowadzenia w życie zobowiązań wynikających z Konwencji z Aarhus, w szczególności zaś poprzez:

  1. a) zapewnienie udziału społeczeństwa względem sporządzania niektórych planów i programów odnoszących się do środowiska;
  2. b) poprawienie udziału społeczeństwa i ustanowienie przepisów w sprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w ramach dyrektyw Rady 85/337/EWG i 96/61/WE.

            Treść Dyrektywy podkreśla, że jednostka może reprezentować całe społeczeństwo. Należy wskazać, że art. 2 („Udział społeczeństwa dotyczący programów i planów”) ust. 1 przepisu stanowi, że do celów niniejszego artykułu „społeczeństwo” oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy. W ust. 2 powołanego przepisu Dyrektywa wymaga, aby państwa członkowskie zapewniły, że społeczeństwo otrzyma wczesne i skuteczne możliwości uczestnictwa w przygotowywaniu i modyfikowaniu lub rewidowaniu żądanych planów albo programów, sporządzanych na mocy przepisów wymienionych w załączniku do tego aktu.

Art. 2 dyrektywy 2003/35/WE określa następujących zasady udziału społecznego w procesach dotyczących inwestycji mających wpływ na środowisko naturalne:

  • społeczeństwo musi mieć możliwość wczesnego i skutecznego uczestnictwa w przygotowywaniu, modyfikowaniu i rewidowaniu planów albo programów, sporządzanych na mocy przepisów wymienionych w załączniku I;
  • społeczeństwo musi być poinformowane poprzez ogłoszenia publiczne lub inne właściwe środki, takie jak media elektroniczne, o wnioskach dotyczących takich planów lub programów albo dotyczących ich zmiany lub rewizji do wiadomości społeczeństwa podawane są także istotne informacje o takich wnioskach, włączając między innymi informacje o prawie do uczestnictwa w podejmowaniu decyzji i o właściwych władzach, którym mogą być przedkładane komentarze i zapytania;
  • społeczeństwo jest uprawnione do wyrażania komentarzy i opinii, kiedy wszystkie opcje są dostępne, zanim podjęte zostaną decyzje dotyczące planów i programów;
  • w podejmowaniu takich decyzji przykłada się należytą uwagę do wyników udziału społeczeństwa; przebadawszy komentarze i opinie wyrażone przez społeczeństwo, właściwe władze dokładają należytych starań, aby poinformować społeczeństwo o podjętych decyzjach oraz przyczynach i przemyśleniach, na których oparto te decyzje, w tym informacjach o procesie udziału społeczeństwa.

Natomiast art. 6 ust. 6 powoływanej już dyrektywy EIA wymaga, aby państwa członkowskie przewidziały „rozsądne ramy czasowe dla różnych faz, dające wystarczającą ilość czasu dla poinformowania społeczeństwa oraz zainteresowanej społeczności, aby przygotowały i skutecznie uczestniczyły w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska”. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 3 dyrektywy 2003/35/WE wymóg ten powinien być także spełniony przez państwa członkowskie w odniesieniu do procesu sporządzania niektórych planów i programów odnoszących się do środowiska.

Dyrektywa 2011/92/UE

 

17 lutego 2012 roku weszła w życie ujednolicona wersja Dyrektywy w sprawie ocen oddziaływania na środowisko (dyrektywa EIA). Parlament Europejski i Rada przyjęły ją w grudniu 2011 r., a jej tekst opublikowano w dniu 28 stycznia 2012 r. jako Dyrektywę 2011/92/UE.[7]

Celem dokonania wspomnianych zmian było uczynienie tej Dyrektywy bardziej zrozumiałą z prawnego punktu widzenia oraz dostępniejszą i łatwiejszą do wdrożenia (co chciano osiągnąć także poprzez poprawienie błędów w tłumaczeniu tekstu prawnego). Ujednolicenie Dyrektywy w  sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest częścią trwających obecnie starań zmierzających do uproszczenia otoczenia regulacyjnego Unii Europejskiej. Oznacza to, że Dyrektywa EIA i jej kolejne zmiany mają teraz tworzyć jeden przejrzysty i zrozumiały akt prawny, który nie wprowadza żadnych zmian do jej pierwotnych przepisów.

Ocena oddziaływania na środowisko naturalne jest procedurą gwarantującą dążenie do tego, że skutki wywierane w tej sferze przez projekty budowlane (takie jak na przykład zapory wodne, autostrady, lotniska, fabryki i projekty z zakresu energetyki) będą poddane ocenie oraz uwzględnione zanim właściwe organy państwa członkowskiego zatwierdzą dany projekt. Kładziony jest tutaj nacisk na konsultacje społeczne oraz na danie zainteresowanej społeczności możliwości przedstawiania uwag dotyczących planowanego przedsięwzięcia.

Wspólne zasady oceny oddziaływania na środowisko poszczególnych projektów publicznych lub prywatnych zostały pierwotnie określone we wspomnianej już dyrektywie EIA z 1985 r., która uprzednio była kilkakrotnie zmieniana (o czym była już mowa).  

            Art. 1 stanowi, że przepisy Dyrektywy stosuje się do oceny skutków środowiskowych wywieranych przez przedsięwzięcia publiczne i prywatne, które mogą powodować znaczące skutki w środowisku.

            Novum wobec rozwiązań zawartych w poprzednio obowiązujących Dyrektywach oraz Konwencji z Aaarhus stanowi szersza, definicja czynnika społecznego (art. 1. ust. 2. lit. e). Dyrektywa określa go mianem „zainteresowanej społeczności” co oznacza społeczeństwo, które jest lub może być dotknięte skutkami lub ma interes w procedurach podejmowania decyzji dotyczących środowiska o których mowa w art. 2. ust. 2.

            Do celów niniejszej definicji organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska i spełniające wymagania przewidziane w prawie krajowym uważa się za mające interes w tym zakresie.

            Zgodnie z założeniami Komisji Europejskiej należy uprościć wymagania obciążające inwestorów w zakresie oceny oddziaływania na środowisko naturalne. Warto tu zwrócić uwagę na art. 8, w którym ustalono termin zakończenia procedury oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto w ramach powołanego przepisu pojawił się wymóg dotyczący przedstawienia przez właściwy organ wraz z decyzją o udzieleniu zgody na realizację projektu jej uzasadnienia. Organ ten jest zobowiązany do sprawdzania, czy zawarte w sprawozdaniu o oddziaływaniu na środowisko informacje są aktualne przed podjęciem decyzji o udzieleniu lub odmowie zgody na realizację projektu. Regulator wprowadził również w art. 8 obowiązkowe monitorowanie ex post jedynie w odniesieniu do projektów, które będą miały znaczący niekorzystny wpływ na środowisko zgodnie z przeprowadzonymi konsultacjami i zebranymi informacjami (takimi jak sprawozdanie o oddziaływaniu na środowisko) w celu oceny realizacji oraz skuteczności środków łagodzących czy kompensujących.

            Rozwiązania te są korzystne ekonomicznie z uwagi na unikanie niekorzystnego wpływu na środowisko oraz na zdrowie publiczne oraz kosztów działań naprawczych.

            Z kolei art. 5 został gruntownie zmieniony w celu podniesienia jakości informacji oraz uproszczenie procedury pozyskiwania informacji o stanie środowiska. Utrzymano tutaj wprawdzie podstawowy, spoczywający na wykonawcy obowiązek przedstawiania takich informacji, ale ich forma oraz treść zostały uproszczone i sprecyzowane w załączniku IV.

 

[1] Dz.U. L 175 z 5.07.1985 r.

[2] Dz. U. L 73 z 14.03.1997 r.

[3] Dz. U. L 156 z 25.06.2003 r.

[4]Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L L197/30).

[5] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000 r.).

[6] M. Kenig-Witkowska, Prawo środowiska Unii Europejskiej, Wolters Kluwer Polska S.A., Warszawa 2012, s. 24.

[7] Dz.U. L 26 z 28.01.2012 r.

Kontakt
+48 (22) 299 70 35
biuro@instytutrolny.pl
Zgodnie z rozporzadzeniem możesz cofnąć zgode którą wcześniej nam dałeś. Jednak uprzedzamy że portal może przestać działać poprawnie. Cofnij zgodę.
2017 © Instytut Gospodarki Rolnej